Νέο διήγημα – Ο Γίγαντας

Μόλις καταχώρησα ενα ακόμα διήγημα που γράφτηκε το 2004.

Advertisements

Τόσα λόγια για τον καλό και τον κακό..

Με αφορμή αυτό που συνέβει στις 6 Δεκεμβρίου στην Αθήνα…

Είναι κωμικοτραγικό τελικά… τόσα πολλά λόγια και καταθέσεις, ενάντια σε μια τόσο αισχρή πράξη.. Κι όμως, δεν θα πάψω ποτέ να εμπιστεύομαι το πρώτο και μοναδικό σκαλί: την σκέψη και τον λόγο… Θα ‘θελα όπως όλοι μάλλον, να εκφράσω και εγώ κάτι απέναντι στα δρώμενα της εποχής μας: τα φασιστικά, τα τρομοκρατικά, της δημοκρατίας και της απουσίας της, δηλαδή του συστήματος όλου, γιατί ζώντας μέσα σ’αυτό αισθάνομαι πάντα ένοχη, σαν να ξεκίνησε απο εμένα, σταδιακά και ύπουλα. Δεν θα μπορέσω ποτέ να ανακαλύψω το παραμικρό μέσα απ’τα γυαλιά του συνόλου, της μάζας και της πολιτικής αυτού του τόπου. Υπήρξα, ίσως απο επιλογή, ίσως και απο αδυναμία τι να πώ, παρατηρητής και τίποτα άλλο. Ένας παρατηρητής που σίγουρα κάποτε θα έβαζε άνετα το χεράκι του, ακόμη και σε μια ανόητη κουβέντα όπου θα άκουγε και θα την άφηνε να πέσει κάτω. Έστω λοιπόν κι αυτό το φαινομενικά «μικρό» κακούργημα, θα δηλώσει στον οποιοδήποτε άνθρωπο που θέλει να αποκαλείται σκεπτόμενος άνθρωπος και ενεργός ακόμα, οτι δεν έκανε τίποτα για να αλλάξει τον κόσμο. Που η κάθε μικρολεπτομέρεια θα αποτελεί μια σοβαρή πράξη χωρίς επιστροφή. Η κατάθεση μου υπόκειται σ’αυτό τον εσωστρεφή διδαχτικό ρόλο, να αναγνωρίζεις στον εαυτό σου την ευθύνη για τα πάντα. Χωρίς να θέλω να με δικάσω σε σας που είστε ίδιοι ή και χειρότεροι απο εμένα, προσπαθώ να φωτίσω, το πρώτο σκαλοπάτι που προανέφερα και την μεγάλη σημασία που έχει να το διανύεις με ανοιχτό και ενεργοποιημένο νού. Και το κυριότερο -ας βάλουμε όλοι ένα χέρι που θα κατευθύνει την μάζα σπάζοντας την στην διαφοροποίηση του ατόμου και στην συνέχεια, βάζοντας το ίδιο άτομο να σκεφτεί και να αναλογιστεί μέσα απο κάθε μορφή άγνοιας και μάσκας που προβάλλεται απάνω του, την ευθύνη του.