ΣΤΟΥΣ ΔΥΝΑΤΟΥΣ

Στους δυνατούς.

Νάνσυ Αυγέρη
berlin
2011

Το στομάχι στα δύο…..
απολαμβάνω κάθε χτύπο μέσα μου
την συμπίεση, την αποκόλληση
την σμίκρυνση, την μέγκενη.

Εδώ σε αυτό το μικρό δωματιάκι
εστιάζω το νού που βεβηλώνει
κάστρα όπως το sansouci.

Μαθαίνω να υπάρχω
στα άσχημα
στα ανηπόφορα
στα αποπνικτικά.
Στα καλά βάζω καπέλο
ψάθινο απο ηλιαχτίδες,
φουλάρι απο βισκόζι.

………………………………

Το σήμερα προσδίδει την αυταπάτη
της παιδικής αθωότητας,
όπου πρωτοπίστεψα
τα λόγια των μεγάλων
των δυνατών
των ζωντανών
και των νεκρών.

Είναι η μέρα που βαράει μια φωνή.
Ξεχασμένη και σκουριασμένη, καμουφλαρισμένη
απ’το πόνο στην αμνησία,
απο τον πόνο στην παραλυσία.

Ωραία να χρησιμοποιείς σημάδια φωτεινά.
Και να τα διακρίνεις μέσα απο τα στόματα
των καλεσμένων, των περαστικών, το τυχοδιώκτων.

Μιλάς παπαγάλε σε ένα κενό αέρα.
Μιλάς αετέ για τα φτερά σου.
Και τα πουλιά κελαιδούν.

…………………………………………..

Έτσι αποκοιμήθηκε η Σαμάνα
σε ένα κρεβάτι απο σχοινιά
δεμένα στα πόδια και τα χέρια.
Ήταν αργά και το φεγγάρι
έλαμπε σαν χρυσός ήλιος.

Μέσα απο το παράθυρο ερχόταν
ένας νέος πλανήτης
και εκείνη, έσφιγγε τα σχοινιά
και όλο έλεγε στον κόσμο του ονείρου:
«Πρέπει να σωθώ, πρέπει να σωθώ!»

Δύο πετάγματα των βλεφάρων έκλεισαν
μια αναθεματισμένη εικόνα.
Απο πόνο, απόγνωση και ανάγκη
ήταν το δέρας της συνείδησης,
της λήθης.
Και του κινδύνου.

Όταν άνοιξε τα μάτια της
όλα ήταν πάλι ήσυχα.
Εδώ στο δωμάτιο
τα σχοινιά έγιναν σκεπάσματα,
ανακατωμένα σαν κουβάρια
που τυλήχθηκαν με λύσσα
λές και ήταν φίδια δηλητηριώδη.

Και ενώ δεν ξέχασε
έπαιξε δυνατά τον σκοπό
μιάς μελωδίας και έντυσε
την μέρα της με λουλούδια
απο χρώματα νίκης.

………………………………………..

Με την γή στα πόδια
ανακαλύπτω τα κύματα της ύλης
να πλέουν σαν θαλάσιο κύτος
και η καρδιά μου μεδούλι
γατζώνεται πάνω σε βράχους.

Το σθένος είναι η δυσκολότερη υπόθεση
που θέλει κίνηση και ακινησία μαζί.
Για να σταθεί κάπου ανάμεσα.
Στην γέφυρα με τα ανθισμένα λουλούδια.

Μεταξύ ονείρου, μεταξύ πραγματικότητας,
τα τέρατα του νού
μεταμορφώνονται σε
πεταλούδες,
με τα φτερά
να πεταλίζουν πάνω
στο κουρασμένο μας στήθος,
με την ανάσα να ξεπροβαίνει
σαν μπαλαρίνα σολίστα
και να ανεβαίνει ψηλά στις μύτες των ποδιών
για να χαράξει αισιοδοξία
με απίστευτες στροφές και πιρουέτες.
Στο μέσα δωμάτιο μετουσιώνεται
η μορφή της επιθυμίας μου
και ανακαλύπτω στον αέρα
την αίσθηση
να αποκτάς.

…………………………………………..

Ξέρεις πόσες σβούρες έκανα για να βρεθώ στο κέντρο σου;
Ξέρεις πόσα καμένα είδωλα αποχαιρέτησα;
Δεν είναι πικρός ο χρόνος;
Δεν είναι η διαδρομή μεγάλη;

Και εγώ εδώ…ακόμη εδώ, γερμένη στο φώς! Στο φώς της κατάκτησης!!
Του πιο μεγάλου φόβου και της ευθύνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s